ﻭﺍﮊﻩ ﺳﺒﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻳﺎ « style life » ﺑﺮﺍی ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺩﻝ ﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﻭ ﻓﺮﺩﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ ﺗﻮﺳﻂ «ﺁﻟﻔﺮﺩ ﺁﺩﻟﺮ »ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٩٢٩ ﻣﻴﻼﺩی ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺭﻓﺖ. ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻏﺮﺑﻲ ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺧﺼﻮﺹ ﺗﻄﺎﺑﻖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻓﺮﺩی ﺑﺎ ﺗﻴﭗﻫﺎی ﺷﺨﺼﻴﺘﻲ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺧﺎﺹ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻲﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻌﻀﻲ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﺎﺩ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻠﻮﺏ؛ ﻫﻮﻳﺖﺳﺎﺯی، ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎی ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺑﻪ ﺷﻴﻮﻩ ﺍﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ ﺯﻳﺴﺘﻦ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﺰ ﻛﻪ: «ﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ، ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻤﺎ، ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ ﺷﻤﺎ ﻭ ﻣﻮی ﺷﻤﺎ ﻛﺎﺭی ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻓﻘﻂ ﺍﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻴﺪ، ﺣﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ». ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻴﺸﺖ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﺭ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ ﻭ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ، ﻣﺎﻳﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺳﻼﻣﺖ ﺭﻭﺍﻧﻲ ﻓﺮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺻﻠﻲ ﻣﺸﻜﻼﺕ ﺗﻤﺪﻥﻫﺎی ﺍﻣﺮﻭﺯی، ﺧﻼء ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮی ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩیﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺩﻧﻴﻮی ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﺍﺳﻼﻡ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻛﺎﻣﻞﺗﺮﻳﻦ ﺩﻳﻦ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﺒﻚ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲﺩﻫﺪ. ﺑﻲﺗﺮﺩﻳﺪ ﺗﻤﺪﻥ ﻏﺮﺑﻲ، ﺗﺮﻗﻲ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻛﻨﻮﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺪﻳﻮﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﻼﻣﻲ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻭﻫﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻃﻊ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﻣﻬﻢ ﭼﻮﻥ ﺭﻧﺴﺎﻧﺲ، ﻧﻬﻀﺖ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻴﺰﻡ، ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺻﻨﻌﺘﻲ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺩﺍﺭی ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﻭﻣﺎﻧﻴﺴﻢ ﻭ ﺗﻔﻜﺮ ﻋﻘﻼﻧﻴﺖ ﻣﺤﺾ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍی ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﻤﺪﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻮﺍﺩ ﺧﺎﻡ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻃﺮﺡ ﻧﻴﺎﺯ ﻛﺎﺫﺏ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎی ﺷﺮﻗﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺳﺘﺎ «ﺍﺳﻼﻡ» ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﺟﺪی ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺖ؛ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺗﺪﺍﺑﻴﺮﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺗﻬﺎﺟﻢ ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎی ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﺗﻮﺳﻞ ﺑﻪ ﺣﺮﺑﻪﻫﺎی ﺍﺑﺘﺬﺍﻝﮔﻮﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﻳﻌﻨﻲ «ﺯﻥ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ» ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍی ﺧﻮﻳﺶ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﻛﺮﺩ. ﺟﺎی ﭘﺎی ﺍﻳﻦ ﻧﻔﻮﺫ ﺭﺍ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻳﻲ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺪﻟﺲ، ﺍﻟﺠﺰﺍﻳﺮ، ﻫﻨﺪ، ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ... ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩ.ﺍﻳﻦ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺯﻳﺎﺩی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ ﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻏﺮﺏ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺍﻛﺜﺮ ﻣﻮﺭﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺻﻔﻮﻳﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻲﺷﻮﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﻏﺮﺑﻲ ﺷﺪﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎی ﺣﻜﻮﻣﺖ ﭘﺴﺮﺵ ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ﭘﻬﻠﻮی ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺪﺭﻧﻴﺰﺍﺳﻴﻮﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻣﺪﻝ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺑﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺗﻲ ﭼﻨﺪ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻲ ﺑﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻳﻚ ﺷﺎﻟﻮﺩﻩ ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺎﺕ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺩﻣﻮﻛﺮﺍﺗﻴﻚ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻗﺼﺮی ﭘﻮﺷﺎﻟﻲ ﺩﺭ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ٥٧ ﻓﺮﻭ ﺭﻳﺨﺖ.